December 2010
26 posts
Vinte e dous alumnos de tres anos nun centro educativo dun concello semirrural próximo a unha capital de provincia. Entre eles, a xogar, falan no que saben, mesmo Abdulah, un cativo que chegou hai ano e medio de Marrocos cos seus pais. Un deles diríxese á profesora mudando de idioma e esta respóndelle nese mesmo idioma. Outro corrobora a información do primeiro, tamén mudando de idioma e comenta cun terceiro a xogada.
Acaba o conto e seguen a falar entre eles. Sorprendido, pregúntolle á profesora teméndome a resposta: Aquí, na enquisa, saíu o castelán. Das 22 familias, 18 dixeron que a lingua materna do cativo era o castelán. “A la vista está” di, entre risos, a profesora, “Pero eu teño que cumprir co que me manden”.
E mentes, Anxo Lorenzo gábase de que non se produciu unha “catástrofe no ámbito educativo” e salienta que o decreto “establece un marco moi interesante para o presente e o futuro da sociedade galega”, en resumidas contas, “unha situación ideal”.
Unha tras outra, as aulas presentaban unha situación semellante ou a mesma. Mirando para eses cativos que se autocorrixían para falar cos adultos non deixaba de pensar onde carallo estaba esa situación ideal.
Hai galegos que falan menos galego que un Telettubi. Eu, por exemplo, cando tiña 15 anos. Falan máis galego os catro telettubies xuntos nun capítulo do que falaba eu nun mes enteiro daquela, cando tiña quince anos.
Daquela comecei a facerme preguntas: Por que non podía eu falar galego coma se tal cousa? Por que tiñamos que pagar a xente nova os prexuízos lingüísticos d@s maiores? Por que se estaba desgaleguizando a miña xeración? E botáballe a culpa á sociedade, coma se fose algo contra o que non se puidese facer nada.
Afortunadamente deime de conta de que iso non era normal nen irreversíbel. Non era normal que chegase a envexar os debuxos animados xaponeses da tele porque falaban galego con toda a naturalidade que eu non tiña. E fixen o único que podía facer. Poñerme a falar galego.
(Non sei se fala Séchu Sende ou se falo eu)